Dedem ve Toprakları

Bir fotoğrafa bakmak, bazen zamanın mekan üzerinde nasıl biriktiğini hissetmektir. Kamerayı bu uçsuz bucaksız bozkıra çevirdiğimde, sadece fiziksel bir coğrafyayı göstermek istemedim. İnsan ve toprağın asırlardır süren o sessiz diyaloğunu merkeze almaktı amacım. Dedem, bu karelerde yalnızca kendi hikayesini değil, bu bozkırda yaşamış herkesin ortak hikayesini temsil ediyor. Kovanlardan yükselen dumanın içindeki emek, tepelerde atılan o yavaş ama emin adımlar ve ufka dikilen uzun bakış. Bunlar, toprağın sertliğine boyun eğmek yerine onunla aynı ritimde nefes almayı öğrenmiş tüm bozkır insanının ortak işaretidir. Bozkırın ortasını kesip geçen o bitmek bilmez yollar ise bana bu toprakların en eski yarasını, göçü anımsatıyor. Birileri gidiyor, ufukta kayboluyor ve zaman akıyor, geride kalanlar ise köklerine daha sıkı tutunarak toprağın bekçiliğini yapmaya devam ediyor.

Bir fotoğrafın anı dondurduğu söylenir. Oysa ben tam tersini istedim. Geçmişin, emeğin, göç yollarının ve bozkırın bu karelerde usulca nefes alıp vermesini. Bu seçki, sadece bir adamın değil, onu şekillendiren uçsuz bucaksız toprakların, çekip gidenlerin ve o topraklara kök salıp kalan herkesin sessiz tanıklığıdır.

“Denizi seyretmek gibidir, bozkırda gökyüzünü seyretmek.”

-Neşet Ertaş

Not:

Kadrajımın tam olarak doğrulmadığı, eksik kaldığı çok yer var. Bu iddialı satırları, bu fotoğraflarla sunmak beni biraz çekingen yapsa da, tam olarak bunu bilerek ve bu yüzden yapıyorum. Bu cümleler sadece olanı değil, olmasını arzuladığım şeyi de anlatıyor bir noktada. Eleştirilerinizle kadrajımı zamanla daha 'gerekli' yerlere doğrultabileceğime inanıyorum. Bu sayede önceki yazılarımda bahsi geçen o insani talepleri yerine getirmek konusunda daha sahici bir yerde durmayı umuyorum. Bu seçki, uzun bir yolculuğun başındaki bir adım sadece, bu topraklarda görülmeyi hak eden çok hikaye var.

İyi seyirler.